Kiszona kalarepa – niedoceniona, a znakomita w kuchni low carb

Kalarepa rzadko bywa bohaterką kuchni. Zwykle kończy jako dodatek do surówki albo znika w cieniu kapusty. A szkoda, bo w fermentacji mlekowej pokazuje zupełnie inne oblicze: staje się delikatna, chrupiąca, lekko pikantna i zaskakująco „czysta” w smaku. Bez cukru, bez kombinowania, za to z wyraźnym efektem dla trawienia.

To jedna z tych kiszonek, które dobrze wpisują się w kuchnię low carb i nie wymagają ani doświadczenia, ani specjalnego sprzętu.

Dlaczego warto kisić kalarepę

Kalarepa ma niską zawartość węglowodanów, sporo wody i zwartą strukturę. Dzięki temu fermentuje stabilnie i nie rozpada się nawet po kilku dniach. W przeciwieństwie do kapusty nie dominuje smakiem, a raczej go porządkuje. Dobrze znosi dodatki i równie dobrze broni się solo.

Po kiszeniu: – staje się łatwiejsza do strawienia

– zyskuje naturalną kwasowość

– zachowuje chrupkość

– nie powoduje gwałtownych reakcji glikemicznych

1 kg kalarepy

20 g soli niejodowanej (ok. 2% wagi warzywa)

500–700 ml przegotowanej, ostudzonej wody

 

Opcjonalnie:

czosnek,

koper lub koper włoski

liść laurowy

ziele angielskie

kilka ziaren gorczycy

 

 

Kalarepę obierz i pokrój w słupki lub cienkie plastry. Nie ścieraj — struktura jest tu kluczowa.

Rozpuść sól w wodzie. Kalarepa powinna być całkowicie przykryta zalewą, ale nie „pływać”.

Ułóż warzywa ciasno w słoju, dodając ewentualne przyprawy. Zalej solanką tak, by wszystko było zanurzone.

Przykryj luźno lub użyj pokrywki fermentacyjnej. Odstaw w temperaturze pokojowej.

Po 2–3 dniach spróbuj. Gdy smak będzie wyraźnie kwaśny, ale wciąż świeży, przenieś do lodówki. Tam fermentacja zwolni, a smak się ustabilizuje.

 

 

Kiszona kalarepa sprawdza się: – jako dodatek do tłustych dań

– w sałatkach low carb zamiast ogórka

– jako przekąska „na chrupko”

– drobno posiekana do past i twarożków

- obrze łączy się z jogurtem greckim, twarogiem, jajkiem i rybą.

 

Nie fermentuj zbyt długo w cieple — kalarepa nie lubi przeciągania procesu.

Jeśli pojawi się biała piana lub delikatny osad, to normalne. Pleśń na powierzchni to sygnał, by kiszonkę wyrzucić.

Najlepsza jest po 3–7 dniach fermentacji, potem traci świeżość aromatu.